æ ég verð að fá að vera væmin og brothætt núna...

maður hefur alltaf val, það er stórkostlegasta gjöf sem við höfum fengið. Ég hef valið mjög erfitt verkefni þessa dagana. Ég spyr mig oft á dag, get ég þetta? er ég nógu sterk? hvaða mátt hef til að gefa? það hvarlar þó aldrei að mér, ekki í eina mínútu að hætta, að gefast upp. ef að ég er eina manneskjan sem að þetta líf er tilbúið að treysta og hlusta á, ef að minn kærleikur er sá eini sem að hún vill taka á móti þá mun ég gefa hann skilyrðislaust um ókomna tíð.

á sama tíma efast ég um mitt eigið ágæti! ég hef tamið mér það að hata ekkert og eiga mér enga óvini, það eitt kostar ómælda orku. Hins vegar er ég meðvituð um einn lítinn púka sem að er háir mér oft á dag, hann er ekki vinur minn en heldur ekki óvinur, hann er algjörlega hlutlaus. Hann er stundum sterkur og stundum aumur, en einhvern veginn alltaf til staðar. Hann hvíslar að mér ýmsum ónotarorðum sem að ég hlusta misvel á. Efinn, er fínasti púki.